środa, 20 lipca 2011

Rola przyrody w literaturze amerykańskiej i jej wpływ na polskiego czytelnika

Tym przewrotnym tytułem zaczynam dzisiaj notatkę, w której nie znajdzie się żaden błyskotliwy cytat. Dzisiaj napiszę o czymś, co mną wstrząsnęło - do tego stopnia, że posuwam się w myśleniu do przypuszczenia, że to nie mógł być przypadek! Kto za tym stoi? Kto steruje moimi czytelniczymi wyborami?!?
Do 3:00 czytałam To Kill a Mockingbird, bo uparłam się, ze muszę ją skończyć zanim zabiorę się za kolejną książkę, a następne pozycje piętrzą się w kolejce (no i te terminy zwrotu w bibliotece :/). Choćbym nawet bardzo chciała, nie umiałabym ująć w słowa absolutnej genialności tego amerykańskiego klasyka. Nie będę zatem pisać uniwersalnie, ale o tym, co sprawiło, że mnie pochłonęła: narratorką jest mała dziewczynka-chłopczyca; rzecz dzieje się na Południu Stanów; uprzedzenia na tle rasowym są osnową prawie całej fabuły. Do tego wszystkiego duża doza błyskotliwego humoru. To z grubsza tyle, jeśli chodzi o osobiste preferencje. Książka aż skrzy się od genialnych zdań i wartych zapisania myśli, dlatego po prostu zachęcam do przeczytania. A teraz powiem o co chodzi: końcówkę czytałam ze słownikiem, bo uznałam, że w przeciwnym wypadku zbyt dużo słówek mi umknie. No i osiem stron przed końcem natknęłam się na następującą linijkę:

Atticus walked to the corner of the porch. He looked at the wistaria vine.

Sprawdzenie tego w słowniku nie rozjaśniło mi umysłu. Ale od czego mamy Google Grafika? I się zachwyciłam! To jest przepiękne! Po polsku to niby glicynia, ale i słodlin i wisteria też (tak mówi Wikipedia). 

Skończywszy Zabić drozda, zaczęłam czekającego już na mnie od tygodnia Hemingwaya. Nie spodziewałam się, że coś, co ma tytuł Pożegnanie z bronią może być zabawne, a przez trzydzieści pierwszych stron, które przeczytałam, gdy moja uczennica pisała test z francuskiego, krztusiłam się w rękaw ze śmiechu. Natomiast szczęka mi opadła, gdy zobaczyłam na zaledwie drugiej stronie Rozdziału I:

[...] w domu, przy którym była fontanna, obwiedziony murem ogród, a w nim wiele gęstych, cienistych drzew i fioletowe pnącze wistarii na ścianie.

I mean, c'mon! Do wczoraj nie wiedziałam co to jest, a dzisiaj drugi raz w przeciągu 24 godzin natykam się na tę roślinkę w poważnej literaturze??? Kto mi to robi?
;-)

czwartek, 23 czerwca 2011

Corpus Christi

Z okazji uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, potocznie zwanej Bożym Ciałem, zamieszczam tekst pięknego hymnu Te Deum. Uważam, że jest prawdziwym arcydziełem. Wersja znana po polsku nie jest dosłownym tłumaczeniem oryginału powstałego po łacinie, ale według mnie jest naprawdę zgrabna. W tych słowach jest Moc, z nich płynie Chwała. 

Ciebie Boga wysławiamy,
Tobie Panu wieczna chwała,
Ciebie Ojca, niebios bramy,
Ciebie wielbi ziemia cała.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie Moce i Niebiosy,
Cheruby, Serafinowie,
ślą wieczystej pieśni głosy.
Święty, Święty, nad Świętymi,
Bóg Zastępów, Król łaskawy,
Pełne niebo z kręgiem ziemi,
Majestatu Twojej sławy.
Apostołów Tobie rzesza,
chór Proroków pełen chwały,
Tobie hołdy nieść pośpiesza
Męczenników orszak biały.
Ciebie poprzez okrąg ziemi,
z głębi serca ile zdoła,
Głosy ludów zgodzonymi,
wielbi święta pieśń Kościoła.
Niezmierzonej Ojca chwały,
Syna Słowo wiekuiste,
Z Duchem wszechświat wielbi cały,
Królem chwały Tyś, o Chryste.
Tyś Rodzica Syn z wiek wieka,
by świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.
Tyś pokruszył śmierci wrota;
starł jej oścień w męki dobie
I rajskiego kraj żywota,
otworzyłeś wiernym sobie.
Po prawicy siedzisz Boga,
w chwale Ojca, Syn Jedyny,
Lecz gdy zagrzmi trąba sroga,
przyjdziesz sądzić ludzkie czyny.
Prosim, słudzy łask niegodni,
wspomóż, obmyj grzech co plami,
Gdyś odkupił nas od zbrodni
Drogiej swojej Krwi strugami.
Ze Świętymi w blaskach mocy,
wiecznej chwały zlej nam zdroje:
Zbaw o Panie, lud sierocy,
Błogosław dziedzictwo swoje.
Rządź je, broń po wszystkie lata,
prowadź w niebios błogie bramy,
My w dzień każdy, Władco świata, 
Imię Twoje wysławiamy.
Po wiek wieków nie ustanie,
Pieśń, co sławi Twoje czyny,
O, w dniu onym racz nas Panie
od wszelakiej ustrzec winy.
Zjaw swą litość w życiu całym
tym, co żebrzą Twej opieki:
w Tobie Panie zaufałem,
nie zawstydzę się na wieki.
A poniżej nagranie formacji a wdzięcznej nazwie Korzeń z Kraju Melchizedeka. Od wydania utworu minęło kilka lat, ale odkąd to znam to ciągle dudni mi w głowie i za każdym w kościele mam ochotę rapować ;-)

środa, 8 czerwca 2011

Se a vida é, I love you

Poza tym, że nie jestem urodzoną optymistką, szklanka rzadko jest do połowy pełna i lubię sobie ponarzekać, to od pewnego czasu uczę się kochać życie. Cieszyć się nim tak po prostu. Wstaję rano (coraz wcześniej sama z siebie!) i jestem zadowolona. Każdy dzień przynosi nowe powody do radości. Jeżeli ktoś jest pogodny z natury to nie zrozumie o czym mówię, natomiast jeśli ktoś miał kiedyś taki czas w życiu, że chciał przede wszystkim umrzeć, to już prędzej będzie wiedział o co mi chodzi. Wierzę, że taka Łaska może dotknąć każdego; łaska, która sprawia, że dziękuje się Bogu za każdy kolejny dzień i za to, co dobrego i pięknego udało się w nim dostrzec.
Na początku tego tygodnia skończyłam czytać Czekoladę autorstwa Joan Harris. Na jej podstawie powstał bardzo ciepły i magiczny film o tym samym tytule. Spodziewałam się, że w książce znajdę tyleż samo, jeśli nie więcej tej magii, ale teraz myślę, że film CAŁY swój urok zawdzięcza Johnny'emu Deppowi (i Juliette Binoche też trochę). Jestem bardzo rozczarowana, nie tylko ze względu na różnice w postaciach i relacjach między nimi, ale przede wszystkim tym, że nie ma w niej tej wspaniałej atmosfery. Po lekturze śmiem podejrzewać, że autorka po pierwsze miała bardzo trudną relację z własną matką, a po drugie, ktoś ją musiał mocno skrzywdzić, bo to, co bije w największej mierze ze stron powieści to gorycz, jad i nienawiść do Kościoła rzymskokatolickiego. No ludzie! Kod Leonarda da Vinci może się przy tym schować! Antyklerykalizm pełną gębą: ksiądz wcieleniem wszystkiego najgorszego - nawet facet tłukący swoją żonę nie jest przedstawiony jako równie bezduszny typ, co Mężczyzna w Czerni. Naprawdę przykra sprawa. No ale jeśli kogoś właśnie zachęciłam, to śmiało! W sumie chyba warto.



Life is what you celebrate. All of it. Even its end.


Harris J., Chocolat, Black Swan, 2007, p. 220.

poniedziałek, 30 maja 2011

ch....e myśli na każdy dzień


WHAT IS IT THAT I SEARCH 4
I KNOW NOT WHAT I SEARCH 4
BUT I KNOW I HAVE YET 2 FIND IT
BECAUSE IT IS INVISIBLE 2 THE EYE
MY HEART MUST SEARCH 4 IT BLINDED.

AND IF BY CHANCE I FIND IT,
WILL I KNOW MY MISSION IS ACHIEVED?
CAN ONE COME 2 CONCLUSIONS,
BEFORE THE QUESTION IS CONCEIVED?

JUST AS NO ONE KNOWS
WHAT LIES BEYOND THE SHORE
I WILL NEVER FIND THE ANSWER 2
WHAT IT IS THAT I SEARCH 4.

Shakur T. A., "What Is It That I Search 4", The Rose That Grew From Concrete,  IKAGRA 2000, p. 28.

piątek, 27 maja 2011

The Banana King

Dzisiaj powieje Ameryką (i to nie za sprawą black Mr. Presidenta Husejna, który przyleciał  bambojetem i woził się limurzyną tudzież barakowozem - muahaha!, nie ja wymyśliłam ;-)
Jednak najpierw słów kilka o Internecie. Najlepsza rzecz jaka się w nim znajduje to wciąż i niezmiennie Charlie the Unicorn i jego przygody. Jeżeli ktoś nie zna Charliego, powinien go poznać niezwłocznie; a jeżeli ktoś zna, ale nie rozumie, to nie mamy o czym rozmawiać. Filmik wcale głupawy nie jest, gdyż posiada drugie dno i jest przesycony symbolizmem (szukajcie a znajdziecie!). Szokujące jest natomiast, że można znaleźć powiązania tam, gdzie się ich zupełnie nie spodziewało znaleźć.
Czytam obecnie amerykańską klasykę XX w., książkę absolutnie kultową o której marzyłam już od dawna. W poniekąd również kultowym serialu Różowe lata 70-te (That '70s Show) jest wyśmienita scena, kiedy to główny bohater Eric Forman postanawia nie robić nic przez cały jeden rok i któregoś dnia schodzi do kuchni w południe mając na sobie piżamę. Jego ojca, Reda, doprowadza to natychmiast do białej gorączki. Eric mówi, że po co wstawać z łóżka, skoro można czytać o ludziach, którzy to zrobili. Na to Red Forman odpowiada sławne: "You're the laziest non-communist I've ever met! And you're about to read a book that my foot wrote. It's called On the Road to In Your Ass!"
No więc czytam sobie powieść Kerouaka, wczuwam się czasy Beat Generation i odnajduję na googlemaps miejsca w niej wymienione, aż tu nagle:

'The time has come for you and me to go and see the Banana King.'
It was Saturday; we got all spruced up and went down to the bus station on the crossroads. We rode into San Francisco and strolled through the streets. Remi's huge laugh resounded everywhere we went. 'You must write a story about the Banana King ,' he warned me. 'Don't pull any tricks on the old maestro and write about something else. The Banana King is your meat. There stands the Banana King.' The Banana King was an old man selling bananas on the corner. I was completely bored. But Remi kept punching me in the ribs and even dragging me along by the collar. 'When you write about the Banana King you write about the human-interest things of life.' I told him I didn't give a damn about the Banana King. 'Until you learn to realize the importance of the Banana King you will know absolutely nothing about the human-interest things of the world,' said Remi emphatically.
Kerouac J., On the Road, Penguin Books, London 1972, p. 70.